Biała magia

Analiza i interpretacja wiersza Krzysztofa Kamila Baczyńskiego „Biała magia”. Poznaj informacje o epoce współczesności i poecie w Wikipedii.

tekst interpretacja
Stojąc przed lustrem ciszy
Barbara z rękami u włosów
nalewa w szklane ciało
srebrne kropelki głosu.
Lustro z nimfą secesja
Lustro z nimfą secesja

Biała magia to erotyk, wiersz o charakterze miłosnym. Symbolika koloru białego jest jednoznaczna: doskonałość, czystość, niewinność, piękno. Magia to z kolei termin kojarzony z czymś niezwykłym i zniewalającym. Tak więc już tytuł określa, iż wiersz będzie dotyczył jakiejś niezwykłej doskonałości. Dostrzega ją i ceni podmiot liryczny w osobie ukochanej kobiety. W drugim wersie pojawia się imię: Barbara, tak miała na imię żona Baczyńskiego.

Domyślamy się zatem, że wiersz ma charakter autobiograficzny – dotyczy poety, autora – i jest wyrazem uczuć, zachwytu wobec piękna partnerki.Wiersz jest pełen metafor, epitetów i porównań. W pierwszej strofie patrzymy na „lustro ciszy” – epitet ten może mieć różne interpretacje: lustro oddaje tylko obraz, więc jest „ciche”; stojąca przed nim osoba jest z natury spokojna i lustro świetnie oddaje jej prawdziwą naturę. W zasadzie przyglądamy się odbiciu Barbary w lustrze, gdy robiąc coś z włosami, poprawia je, układa, „nalewa w szklane ciało/srebrne kropelki głosu”. Czynność ta ma charakter metaforyczny, epitet „szklane ciało” odnosi się do lustra, w którym odbija się sylwetka ukochanej poety, natomiast „srebrne kropelki głosu” to epitet mogący oznaczać dźwięki wydawane przez Barbarę. Srebro w literaturze ma kilka znaczeń, a mianowicie jest symbolem honoru, uczuć oraz szczęścia.

W drugiej strofie postać kobiety jest porównana do dzbana: „…jak dzban…”. Przyjmuje ów dzban – ciało lub odbicie ciała w lustrze – do siebie światło księżyca i gwiazd. Epitet „biały pył miesiąca” – uwaga: miesiąc to dawna nazwa ludowa Księżyca, zatem cały jego blask skupia się w odbiciu ciała Barbary. To zestawienie i porównanie ma oddać piękno jej urody. W kolejnej, trzeciej strofie ciało porównane jest do pryzmatu, czyli do bryły geometrycznej odbijającej światło w epitecie: „drżący pryzmat”. Przemykają przez nie niczym łasice „białe iskry” i „snu puszyste listki” – epitety te potwierdzają zachwyt podmiotu nad ciałem Barbary.

Biel jako symbol czystości powoduje kolejne skojarzenia poetyckie z białymi niedźwiedziami, myszami, zorzą polarną, lawiną, mlekiem. Bije od niej blask tak mocny, że niemal przyciąga do siebie kaskadami całą biel świata widzianą tą wieczorną porą. Zamienia się owa biel w ostatniej strofie w srebro. Jej ciało całe srebrne – szczęśliwe – zasypia i świat zalega błoga cisza.

I wtedy jak dzban – światłem
zapełnia się i szkląca
przejmuje w siebie gwiazdy
i biały pył miesiąca.
Przez ciała drżący pryzmat
w muzyce białych iskier
łasice się prześlizną
jak snu puszyste listki.
Oszronią się w nim niedźwiedzie,
jasne od gwiazd polarnych,
i myszy się strumień przewiedzie
płynąc lawiną gwarną.
Aż napełniona mlecznie,
w sen się powoli zapadnie,
a czas melodyjnie osiądzie
kaskadą blasku na dnie.
Więc ma Barbara srebrne
ciało. W nim pręży się miękko
biała łasica milczenia
pod niewidzialną ręką.

 

4 I 1942

Więc ma Barbara srebrne
ciało.

Zadania do wykonania

Interpretacja

Dzięki poezji uczymy się nazywać świat, wzbogacając słownictwo i wrażliwość. Wyobraź sobie, że jesteś autorem tego wiersza i chcesz wyjaśnić kilka ważnych spraw. To będzie Twoje osobiste odczytanie ukrytych w tekście sensów.

  1. Używając pięciu zdań pojedynczych (z orzeczeniem czasownikowym) lub więcej, wyjaśnij: jaką ważną wiedzą chcesz się podzielić?
  2. Nazwij przedstawione doświadczenia, emocje i oceń czy mają pozytywny wpływ na człowieka?
  3. Które ze zdań, wersów (możesz zacytować) uważasz za najważniejsze i dlaczego?
  4. Napisz zdanie będące głównym przesłaniem całego wiersza. Przekształć je na slogan czy życiową maksymę, którą chętnie zapiszesz w swoim pamiętniku.
  5. Oceń, czy wiersz może się podobać? Uzasadnij stanowisko.
  6. Zobrazuj graficznie główną myśl za pomocą pracy plastycznej lub multimedialnej.
Budowa i gramatyka

Do czasów pojawienia się wiersza wolnego, utwory liryczne miały budowę regularną, rytmikę i rymy jak współczesne piosenki pop, rap, reggae i in. Nic w tym dziwnego, poezja pochodzi od pieśni i śpiewania.

  1. Określ gatunek liryki i wiersza.
  2. Zbadaj nastrój kolejnych części i całego dzieła.
  3. Wypisz pierwszy, trzeci, piąty wyraz z wiersza i określ, jakie to części mowy?
  4. Wypisz z wiersza pięć kolejnych orzeczeń czasownikowych i/lub złożonych. Z każdym ułóż po jednym zdaniu.

Budowa wiersza

Utwór składa się z 6. strof, w każdej po cztery wersy o różnej ilości sylab: 9, 8, 7. Są tu rymy żeńskie przeplatane  o rozłożeniu w strofie: abab (rymują się wersy: 1 i 3; 2 i 4), ale nie w każdej strofie: rymują się wersy 1 z 3.

  • metafory: nalewa w szklane ciało, przejmuje w siebie gwiazdy, napełniona mlecznie, kaskada blasku i in.;
  • epitety: lustro ciszy, szklane ciało, drżący pryzmat i in.;
  • porównania: łasice… jak snu.
Czy wiersz Ci się podoba?
[ Razem: 0 Średnia: 0 ]

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *